Een landschap dat voorbij raast, vluchtige beelden die je geestesoog tevergeefs probeert te reconstrueren, beelden die je vanop de achterbank op een autostrade slechts in flitsen gadeslaat. Het wordt haast een film, al die momenten die zich vliegensvlug aan je opdringen maar zelfs nog sneller in de vergetelheid belanden. Dit is het beklemmend maar tegelijk ook relativerend gevoel dat de werken van Stefanie Geerts in zich dragen. Als schilder zoekt zij immers naar de weergave van tijd en beweging en belandt ze in de contradictie van het enkelvoudig beeld ten opzichte van de continuïteit. Een filmische inslag is dan ook nooit ver weg. Zo getuigen haar beelden duidelijk van de beweging van een camera, die zijn focus verliest en erin faalt zijn omgeving nog steeds nauwkeurig te kunnen vatten. Zo ook zijn het oog en het geheugen gedoemd als middel om de realiteit nog te registreren wanneer alles in een stroomversnelling wordt gezet. Objecten worden waargenomen en vergeten en vervolgens in het geheugen alweer vermengd met de volgende beelden. Wat achterblijft is abstractie, hinten van wat er geweest is, impressies. Wat er precies te zien is op het canvas wordt minder belangrijk, waar er naar gehint wordt krijg voorrang. Het is niet de verheerlijking van de beweging, zoals bij het futurisme, dat hier getoond wordt maar net haar duizelingwekkend effect dat objecten in zich opslokt en je dwingt afstand te nemen van wat er wordt getoond. Het is gelukkig deze afstand dat voor enige verademing zorgt en je het gevoel geeft buiten de verstoring te staan, als een herinnering van de mogelijkheid tot rust.

Tekst door Koen Castermans

Stefanie Geerts
Vrije kunsten en muziek