Fotografie is Stephanie's joie de vivre, een reden om uit bed te komen. De relatie met de camera is irrationeel, het zijn emoties en indrukken die de lens sturen, niets is berekend. Spontaan, geleid door verwondering en het toeval legt ze de dingen om zich heen vast, alsof ze lokaas zijn. Stephanie laat zo weinig mogelijk tussen haar en haar beeld komen. Ze werkt heel puur met analoge film, een bewuste keuze. Het resultaat is authentiek, maar nooit 'echt'. Schoonheid 'pur sang' zegt haar niets, haar beelden treffen je vaak als bevreemdend, aangenaam en onaangenaam tegelijk. Elk beeld maakt deel uit van een geheel, van eenzelfde reeks, Als met een doos gekleurde blokken, zijn ze voor de kijker onvertelde delen van een verhaal die hij/zij zelf mag maken.

Julie fotografeert dan weer introspectief. Maar zij doet dit pas nadat zij zich een inhoudelijk concept eigen heeft gemaakt. Zij poogt haar portretten en landschappen te ontdoen van de noties tijd en plaats. Het getoonde speelt zich nérgens af, evenmin is het op een tijdslijn te plaatsen. Het gefotografeerde ontstijgt zichzelf omdat het gehuld is in stilte. Zij toont een teruggetrokken en meditatieve wereld die de potentie in zich draagt van het intieme en universele. In de beelden van Julie zie je niet wat je ziet.

Bewondering voor elkaars werk bracht de twee jonge fotografen bij elkaar. Hoe-wel hun stijl erg verschillend is blijken zij in hun foto’s raakpunten te hebben, met dit gegeven wilden zij iets doen. Door samen te komen en elkaars werk langs elkaar te leggen kwamen zij erachter dat zij een voorliefde voor “anonimiteit” en de natuur delen. Deze onderwerpen komen terug in het werk dat zij gemaakt hebben voor The White Rabbit.

Julie van der Vaart & Stephanie De Smet
fotografie
Meer foto's Julie van der Vaart Stephanie De Smet