THE SILENT SPOT

1/3_ Anke

Het is wanneer we stoppen met praten, dat ik het gesprek verder zet. Waar de straat doodloopt, staat een caravan: 'the Silence Spot'.

Gevolgd in zijn sporen van eenzaamheid brengt ons voor onbepaalde tijd naar de stilte van Attenhoven. Myrthe van der Mark, Steven Keteleer en Anke Rymenams komen hier samen. Verder dan de correcte sociale code een dialoog regelt, gaan we de vrijheid van beleving tegemoet. Elk vanuit een eigen standpunt wordt datzelfde drie keren anders. Deze subjectieve kleuring zetten we in de vorm van een logboek, tekeningen, schilderijen en videobeelden.

Het is hier, waar een ongekende inspiratie voor artistieke activiteit is begonnen.

2/3_ Steven

Het is zoiets als een ongemakkelijke waarheid. Maar hij is ook bang voor de leegte erna.

Hij wil niet zonder haar leven, tenminste nu toch niet meer.

Op één of andere manier hoopt hij op momenten van samenleven en te beleven. Deelnemen aan iets_ iets kunnen bijbrengen af en toe misschien. Dat hij hen enkele dingen kan laten zien die indruk op hen maken, die ze nog nooit gezien hebben of waar ze nog nooit hebben bij stil gestaan. Wat hij vooral wil te weten komen over zichzelf van anderen is: hoe het nu verder moet. Wat denken anderen dat hij moet doen. En dat ze ook gewoon wat vertellen over de dingen waar ze mee bezig zijn en die hen bezig houden. Over hun levens, opvoeding, vrienden, vriendinnen, relaties. Eigenlijk wil hij het allemaal wel weten. Over wat zij van hun toekomst verwachten. Wat willen ze? Hoe zien ze zichzelf? Zijn ze daar mee bezig?

3/3_ Myrthe

Communicatie is een reflectie van jezelf, zei iemand die voornamelijk in zichzelf gelooft.

Ik kijk graag naar de levens van anderen. Ik voel een behoefte om bij de levens van anderen betrokken te worden. Om dagelijkse beslommeringen te delen. Als een behoefte naar vertrouwen en veiligheid. Dit is een reden waarom ik werk met film en fotografie. Een bevestiging dat mensen hun leven leiden ook als ik niet kijk.

Het voelt soms eenzijdig om mijn leven op één manier te leiden. Of is het de wetenschap dat ik maar één leven kan leiden? Een frustratie aan de beperking alles te kunnen of te leren. Het is bijna een streven naar het Goddelijke om al de handelingen die ik bij anderen zie op mijzelf toe te kunnen passen.

Ik wil niet bezig zijn met theorieën over leven, maar ik wil leven. Los van de waanzin van de stad, de ruis, de afleiding. Liever ben ik in de natuur, dicht bij mezelf. Zou ik daar eenzaam zijn?

Ik kan heimwee hebben naar een leven dat ik niet ken. Zoals ik heimwee kan hebben naar iemand die alles weet over vogels.

Is het vluchten om te verlangen naar een leven wat ik zelf niet leid?

The Silent Spot
Video/performance/beeld
website